Een luisterend oor

Het is al een tijdje stil op mijn Facebook-pagina en de afgelopen tijd heb
ik diverse keren de vraag gehad of ik nog wel coach. Het antwoord is: jazeker!
Maar ik geef toe dat het bijhouden van mijn Facebook-pagina op een lager pitje is komen te staan.

Wij – mijn man en ik – gaan privé momenteel, en eigenlijk al een tijdje, door een heel lastige periode. Zonder teveel uit te weiden over de details, kan ik zeggen dat het soms moeilijk is om positief te blijven en ons hoofd omhoog te houden.

We leven in een maatschappij waar je altijd sterk moet zijn. Succes is een keuze, dus falen is dat ook. Toegeven dat je soms ronduit zwak bent en niets te geven hebt, is alleen voor losers. En praten over je situatie en je pijn kan misschien één of twee keer, maar daarna moet je je er maar overheen zetten. Ook wanneer je het eigenlijk anders voelt, er eigenlijk nog helemaal niet klaar mee bent en het huilen je nog steeds nader staat dan het lachen.

Misschien klinkt dat een beetje vreemd uit de mond van een coach. Wat heeft het nu voor zin om steeds maar te praten over wat je moeilijk vindt? Voor je het weet blijf je er veel te lang in hangen! Je moet aan de slag met jezelf!

Maar wat ik heb gemerkt, is dat je rotgevoel wegstoppen en ‘kop op’ tegen jezelf blijven zeggen, een heel kortwerkend medicijn is. Een psycholoog zei een keer tegen mij: ‘Spaar je tranen nou maar niet op, het komt er toch allemaal een keertje uit. Gevoel is er om gevoeld te worden’. Dat klinkt leuk, tot dat voelen zo’n pijn doet dat je spontaan 10 kilometer wilt gaan hardlopen om ervan af te komen.

Waar ik in deze periode van ons leven achter ben gekomen, is hoe helend en helpend het kan zijn om iemand in je omgeving te hebben waar je je hart bij kunt luchten. Gewoon even een arm om je heen, kunnen vertellen wat je dwars zit, toegeven dat het allemaal even niet meer lukt en even niet sterk hoeven zijn. Even geen goedbedoeld advies, maar je verhaal bij iemand kwijt kunnen die weet wat het is om te luisteren. Even niet ‘aan de slag’ hoeven met jezelf. Überhaupt even niets moeten. Wat heeft dat mij goed gedaan! Door te blijven praten, voelen en luisteren naar wat er in mijn hart leeft, komt er langzaam weer ruimte.

Erin blijven hangen? Natuurlijk moet je daarvoor oppassen. Niet omdat de maatschappij dat vraagt, maar omdat je op een gegeven moment toch verder zult moeten. Alleen is het niet aan anderen om te bepalen wanneer jij verder moet, maar aan jou.

Graag wil ik je aanbieden om een luisterend oor voor je te zijn. Zonder goedbedoeld advies, zonder ‘nu is het wel mooi geweest’ en zonder dat er daarna een factuur op je mat valt. Heb je een luisterend oor nodig? Aarzel alsjeblieft niet om contact met me op te nemen.