Het leed dat ‘het eerste jaar op het HBO’ heet

Een aantal weken geleden kwam er een studente bij me. Het huilen stond haar nader dan het lachen.
Vol enthousiasme was zij begonnen aan haar HBO-studie afgelopen zomer. Maar nu, een paar maanden later, had ze het gevoel dat ze net zo goed kon stoppen. 
Er stonden 4 herkansingen op de agenda, de deadline van nieuwe opdrachten kwam steeds dichterbij en er stond een toetsweek op de planning. 
 
Ze was tot de conclusie gekomen dat ze het niet meer ging halen. Misschien was deze studie gewoon niets voor haar, of te hoog gegrepen. Graag wilde ze met me praten om te kijken hoe ze het nu het beste kon aanpakken om het komende halfjaar nuttig te besteden en na te denken over een plan B voor het nieuwe schooljaar.
 
Na een tijdje met elkaar te hebben besproken, vroeg ik haar: ‘Zou je het niet nog één kans willen geven? Als we samen proberen op een rijtje te zetten wat je nog moet doen, wat er nog moet worden ingehaald en wat er nog te halen valt voor komende toetsweek?’
We waren er in het gesprek achter gekomen dat deze studie wél de juiste keuze was geweest: haar grote passie lag in dit vak. 
 
Ze aarzelde. ‘Tja… Ik wil het wel graag, hoor. Maar ik zie het gewoon echt niet meer. Hoe kan ik dit ooit nog allemaal inhalen?’
Ze besloot het een kans te geven. We pakten de laptop erbij, een paar grote vellen papier en we begonnen op een rijtje te zetten wat er allemaal nog moest gebeuren. We achterhaalden de deadlines en schreven elk gaatje in de agenda op. 
Toen begonnen we per dag een planning te maken. En ja, er moest rijles, muziekles, sportavond en meidenavond worden afgezegd. Dat kwam later wel weer; het was nu zaak om gas te geven!
 
Na 2.5 uur hadden we een planning af. Het zou een hele kluif worden, maar een groot deel van de toetsen en opdrachten was nog haalbaar en over andere zaken konden afspraken worden gemaakt met docenten. Van een enkele toets namen we voor lief dat ze die waarschijnlijk niet ging halen en later zal moeten overdoen.
 
Toen ze vertrok, kon ze weer voorzichtig lachen. Zou het toch nog goed komen dit eerste jaar?
 
Anderhalve maand later kwam ze weer langs. Ze zei: ‘Ik heb echt onder een steen gezeten de afgelopen weken. Dag sociaal leven! Maar… Hoi superleuke studie!’ Ze had een heel groot deel van haar achterstand ingehaald. Er was nog een weg te gaan, maar nu de toetsen voorbij waren, de herkansingen gehaald waren en er een heleboel opdrachten ingeleverd waren (die toch stiekem soms ook best mee bleken te vallen!) was er een enorme last van haar schouders gevallen.
 
We gebruikten de tweede sessie om te ‘leren leren’, want daar wringt de schoen: veel studenten weten gewoonweg niet hoe ze een enorme berg studiewerk moeten plannen of in hun hoofd moeten krijgen en raken het overzicht kwijt.
 
Ik hoop dat ik je heb kunnen inspireren met dit voorbeeld. En als je in het zelfde schuitje zit als bovenstaande dame, aarzel dan alsjeblieft niet om contact met mij op te nemen 😉 
 
Klik hier om meer te weten te komen over mijn studieboost programma!