Ook zo dol op die hoge lat?

Ken je dat? 
Dit nog verbeteren, dat nog klaar zetten, daar nog over bellen, dat nog bijschaven… Heb ik het eigenlijk wel goed gedaan? Had ik mezelf in dat gesprek gisteren niet beter kunnen verwoorden?
De moed zou je bijna in de schoenen zinken. 
 
Ik ben vast niet de enige die de neiging heeft om héél streng voor zichzelf te zijn. En daardoor dus nergens tijd voor heeft. Want er zijn altijd nog wel 48 dingen die beter kunnen vandaag. Of die er nog lagen van gisteren.
Dat kan best een voordeel zijn. Waarschijnlijk heeft perfectionisme je al heel ver gebracht en is je moeite al heel vaak beloond. Want waar een ander het opgeeft of steken laat vallen, steek jij er met kop en schouders bovenuit. Dat is eigenlijk best heel knap en cool van jezelf, toch?
Maar vermoedelijk ben ik ook hierin niet de enige: je bent er niet trots op, want het kan altijd nóg beter. Of je hebt geen tijd om er bij stil te staan, want het volgende dient zich alweer aan.
 
Maar soms ben ik het ook helemaal zat, dat perfectionisme. Of beter gezegd: de stress die het met zich meebrengt.
 
Afgelopen week besloot ik mijn altijd heel hard doordenderende locomotief even stil te zetten en achterom te kijken naar waar ik nu ben, ten opzichte van een paar jaar geleden.
En eigenlijk, heel stiekem, ben ik best trots op wat ik heb opgebouwd. Met hard werken, met vallen en opstaan, soms met een lach en een traan. Maar mijn droom om te werken met kinderen en jongeren, die drie jaar geleden nog totaal onhaalbaar en een ‘helaas, gemiste afslag’ leek, is realiteit geworden in mijn leven. En dat maakt me trots, zo niet apetrots, en heel erg dankbaar 🙂
 
Hoever ben jij al gekomen?