Wil je mij iets beloven?

Afgelopen week ontving ik drie keer een overlijdensbericht. Alle drie mensen die veel te jong kwamen te overlijden. Onverwacht. Mensen die nog dromen hadden. Mensen die nog vakantieplannen maakten. Mensen die nog ‘tot volgende week’ hadden gezegd voor het weekend. Nabestaanden achterlatend, die vanaf nu krassen op hun ziel zullen hebben die ze altijd bij zich zullen dragen.
 
Toen ik even alleen was, vloog het me aan. Hoewel ik hen niet persoonlijk kende, zag ik het intense verdriet van de mensen om hen heen en ik kon me er met geen mogelijkheid voor afsluiten.
 
Ken je dat? Zo’n moment dat je wordt stilgezet en met je neus op de feiten wordt gedrukt? 
 
Zo’n moment waarop je ineens beseft hoeveel je eigenlijk hebt, hoe dankbaar je zou moeten zijn voor alle kleine dingen in je leven?
Zo’n moment waarop het tot je doordringt hoeveel je eigenlijk klaagt over totaal onzinnige dingen die als sneeuw voor de zon verdwijnen als zulke berichten je bereiken.
Zo’n moment waarop je je beste vriendin even laat weten hoeveel je eigenlijk om haar geeft, omdat je ineens ziet hoe plotseling je je dierbaren kunt verliezen.
Zo’n moment waarop je tegen iemand zegt: ‘App je even als je thuis bent?’ 
Zo’n moment waarop alles, behalve je dierbaren, onbelangrijk wordt.
 
Wil je mij iets beloven?
 
Dat je het goed zult maken met die (ooit) dierbare waarmee je al tijden ruzie zoekt omdat je allebei te trots bent?
Dat je even een momentje apart zet om dankbaar te zijn voor alles wat je wél hebt?
Dat je even jezelf opzij zet om aandacht te besteden aan die dierbare die jou heel hard nodig heeft, maar waarvoor jij het eigenlijk te druk hebt?
 
Want of later komt, dat weet je nooit.